Przejdź do głównej zawartości

Instytucje prawa cywilnego w PRAWIE KOŚCIELNYM

Rzadko w naszych rozważaniach odwoływaliśmy się do instytucji z zakresu prawa cywilnego, a wydaje się to, i konieczne, i możliwe. Możliwość wynika też z tzw. kanonizacji prawa cywilnego. Pokrótce, instytucja kanonizacji prawa cywilnego polega na przyjęciu z niego do prawa kanonicznego tego, co pozostaje w zgodzie z prawem kanonicznym, zaś po drugie, może przez to stanowić uszczegółowienie pewnych regulacji.
Swojego czasu podjęliśmy temat pojednania w kościelnym procesie małżeńskim. Frontem do tego stoi już uregulowana w łonie prawa cywilnego instytucja mediacji czy mediatora. Zgodnie z cywilnymi regulacjami, mediator może działać, tak przed wszczęciem postępowania, jak i w trakcie niego. Gdybyśmy przenieśli to już do interesującego nas kościelnego procesu, to mogłoby to oznaczać, o, z jednej strony, próbie dążenia do pogodzenia Małżonków (zwłaszcza, gdy proces nie został jeszcze wszczęty; nie oznacza to o zaniechaniu z owego pogodzenia się już procesowych Stron w czasie trwania procesu), zaś z drugiej strony, mogłoby to oznaczać o dojściu do wspólnych wniosków Małżonków. Naturalnie nie chodzi o taką umowę pomiędzy Stronami, która nie pozostawałaby zgodna ze stanem rzeczywistym, co bardziej o wyjaśnieniu zaproponowanej przyczyny/przyczyn, wspólne poszukanie na ten cel dowodów.
Jeszcze inną regulacją w zakresie prawa cywilnego jest pozostawanie w łączności Sądu/Sędziego z takimi instytucjami, które stanowią pomoc dla Rodziny. Naturalnie, w kontekście kościelnego procesu małżeńskiego, nie będzie chodziło o jakąś pomoc w znaczeniu pomocy materialnej dla Rodziny, co o zareagowanie, gdy w czasie procesu dojdzie do ujawnienia pewnych faktów, które mają znamiona przestępstwa. Nie warto, aby Strona pozostawała z tym sama.
To tylko dwa przykłady, które można przenieść z prawa cywilnego na forum kościelne, czy to odpowiednio modyfikując – dotyczy to szczególnie pierwszego z podanych przykładów, w którym – jak widzimy – od mediatora wymagałoby się posiadania odpowiedniej wiedzy z zakresu właśnie kościelnego prawa małżeńskiego, czy to chociażby takiej zmiany, iż wcale koniecznym wymogiem nie musiałaby być zgoda obojga Małżonków na mediację.
Oczywiście obecny Papież również poddał odpowiednie wytyczne w tym zakresie, ale warto w naszych warunkach wykorzystać to, co już jakoś funkcjonuje, aby czas, który potrzebny jest do rozwinięcia treści z wytycznych nie wpłynął niekorzystnie dla konkretnych Osób.
Na ten temat m. in. w:
M. Andrzejewski, Prawo rodzinne i opiekuńcze, Warszawa 2014.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

COMMUNIO IN SACRIS

W rozważaniu poświęconym ujęciu małżeństwa w Kościele Ewangelicko-Augsburskim lapidarnie została uczyniona wzmianka nt. tzw. communio in sacris. W skrócie, w zagadnieniu tym chodzi o prawo (Kościół Ewangelicko-Augsburski takowe daje) przyjęcia Komunii Świętej w Tymże Kościele przez Osobę nie będącą Jego członkiem. Nas jednak interesuje nie tyle, jakie prawa udziela Kościół EA, co jak kwestia ta regulowana jest w łonie KK. Zagadnienie to regulowane jest w obrębie kan. 844 KPK. Generalnie, Katolik ma prawo przyjmować Sakramenty Św. w KK. KPK uwzględnia jednak Katolików na całym świecie, a trudno jest sobie nawet wyobrazić sytuację, w której dostęp do Sakramentów Św. (Sakrament Eucharystii, Spowiedzi Św. oraz Namaszczenia Chorych) był – kolokwialnie mówiąc – taki sam we wszelkich zakątkach świata. Stąd prawo do Ich przyjęcia również poza KK po spełnieniu jednakże pewnych warunków. Po pierwsze, chodzi o prawo Ich przyjęcia w Tym Kościele, w którym są ważnie sprawowane, po drugie,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE, CHOROBA PSYCHICZNA w kościelnym procesie małżeńskim

W obecnym rozważaniu interesować nas będzie nie tyle to, w jaki sposób Kościelny Trybunał podchodzi do upośledzenia umysłowego czy choroby psychicznej w czasie trwającego kościelnego procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa, co fakt pewnej relacji pomiędzy tym, co jest w łonie chociażby medycyny, psychologii a tym, co jest treścią kościelnego prawa małżeńskiego. Na obszarze medycznym czyni się rozróżnienie pomiędzy upośledzeniem umysłowym a psychiczną chorobą. Pierwsza nieprawidłowość obejmuje, i niski poziom w sferze intelektualnej, i nieprzystosowanie do życia w społeczeństwie. Przy czym upośledzenie to nie choroba, a mogą się do niego przyczynić również czynniki społeczne, psychologiczne. Z kolei, przechodząc do drugiej w kolejności nieprawidłowości, to w skrócie można określić ją jako zaburzenia działające na sferę – podobnie, jak powyżej - intelektualną, społeczną, emocjonalną. Z upośledzeniem mamy do czynienia od praktycznie przyjścia na świat, zaś z chorobą już niekoni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej