Przejdź do głównej zawartości

Instytucje prawa cywilnego w PRAWIE KOŚCIELNYM

Rzadko w naszych rozważaniach odwoływaliśmy się do instytucji z zakresu prawa cywilnego, a wydaje się to, i konieczne, i możliwe. Możliwość wynika też z tzw. kanonizacji prawa cywilnego. Pokrótce, instytucja kanonizacji prawa cywilnego polega na przyjęciu z niego do prawa kanonicznego tego, co pozostaje w zgodzie z prawem kanonicznym, zaś po drugie, może przez to stanowić uszczegółowienie pewnych regulacji.
Swojego czasu podjęliśmy temat pojednania w kościelnym procesie małżeńskim. Frontem do tego stoi już uregulowana w łonie prawa cywilnego instytucja mediacji czy mediatora. Zgodnie z cywilnymi regulacjami, mediator może działać, tak przed wszczęciem postępowania, jak i w trakcie niego. Gdybyśmy przenieśli to już do interesującego nas kościelnego procesu, to mogłoby to oznaczać, o, z jednej strony, próbie dążenia do pogodzenia Małżonków (zwłaszcza, gdy proces nie został jeszcze wszczęty; nie oznacza to o zaniechaniu z owego pogodzenia się już procesowych Stron w czasie trwania procesu), zaś z drugiej strony, mogłoby to oznaczać o dojściu do wspólnych wniosków Małżonków. Naturalnie nie chodzi o taką umowę pomiędzy Stronami, która nie pozostawałaby zgodna ze stanem rzeczywistym, co bardziej o wyjaśnieniu zaproponowanej przyczyny/przyczyn, wspólne poszukanie na ten cel dowodów.
Jeszcze inną regulacją w zakresie prawa cywilnego jest pozostawanie w łączności Sądu/Sędziego z takimi instytucjami, które stanowią pomoc dla Rodziny. Naturalnie, w kontekście kościelnego procesu małżeńskiego, nie będzie chodziło o jakąś pomoc w znaczeniu pomocy materialnej dla Rodziny, co o zareagowanie, gdy w czasie procesu dojdzie do ujawnienia pewnych faktów, które mają znamiona przestępstwa. Nie warto, aby Strona pozostawała z tym sama.
To tylko dwa przykłady, które można przenieść z prawa cywilnego na forum kościelne, czy to odpowiednio modyfikując – dotyczy to szczególnie pierwszego z podanych przykładów, w którym – jak widzimy – od mediatora wymagałoby się posiadania odpowiedniej wiedzy z zakresu właśnie kościelnego prawa małżeńskiego, czy to chociażby takiej zmiany, iż wcale koniecznym wymogiem nie musiałaby być zgoda obojga Małżonków na mediację.
Oczywiście obecny Papież również poddał odpowiednie wytyczne w tym zakresie, ale warto w naszych warunkach wykorzystać to, co już jakoś funkcjonuje, aby czas, który potrzebny jest do rozwinięcia treści z wytycznych nie wpłynął niekorzystnie dla konkretnych Osób.
Na ten temat m. in. w:
M. Andrzejewski, Prawo rodzinne i opiekuńcze, Warszawa 2014.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej