Przejdź do głównej zawartości

NIEGODZIWOŚĆ działania

Wśród niegodziwie podjętych czynności można wyróżnić te, które dotyczą Osoby asystującej podczas zawierania małżeństwa, jak i te, które dotyczą zawierających związek. Pierwsze wymienia chociażby kan. 1071 KPK §1 KPK: asystencja bez zezwolenia ordynariusza miejsca przy małżeństwie tułaczy; związku, który nie może być uznany/zawarty wg prawa cywilnego; małżeństwie osoby związanej obowiązkami wynikającymi z pierwszego związku; osoby, która notorycznie porzuciła wiarę katolicką; osoby związanej cenzurą; małoletniego bez wiedzy rodziców lub wobec ich sprzeciwu; czy małżeństwie zawieranym przez pełnomocnika. Z kolei drugi przypadek zachodzi wówczas, gdy Strona chce wstąpić w związek małżeński wbrew zakazowi nałożonemu po stwierdzeniu i uznaniu jej małżeństwa za nieważne (może to mieć miejsce w przypadku jakiegoś rodzaju symulacji, podstępnego wprowadzenia w błąd, niezdolności natury psychicznej). Ten drugi przypadek jest o tyle ważny, gdyż nierzadko słyszy się pytanie: czy w sytuacji pozytywnego wyroku, gdy proces przebiegał z tytułu (jakby z „winy) po danej Stronie, będzie mogła ona w przyszłości wstąpić w związek małżeński.
O istocie niegodziwości już wiemy, w skrócie oznacza ona: iż gdy zawiązanie węzła małżeńskiego ma miejsce w powyżej wyliczonych przykładowo przypadkach to nie jest ono nieważne. A następnie, kontynuując, Strona/Strony będzie mogła zawrzeć małżeństwo, ale po uzyskaniu zezwolenia, gdyby jednak zawarła go bez niego, to związek byłby ważnie zawartym, ale na sposób niegodziwy.
Obecnie warto zastanowić się też nad tym, z czego wynika to rozróżnienie, o którym na samym początku (niegodziwość przy asystującym a niegodziwość przy zawierającym). Na pewno w pierwszej sytuacji akcent został położony na Osoby, które z racji swojego urzędu zobowiązane są do zbadania stanu Nupturientów, zatem to od Nich zależy na ile Nupturienci naświetlą swoją sytuację. Za ew. „niedociągnięcia” nie można zatem obwiniać Stron. Ale przecież taki stan nie składa się na niewiedzę, gdy Strona jest po stwierdzeniu nieważności swojego małżeństwa. Innymi słowy, w drugim opisanym przypadku Strona jest już bardziej świadoma swoich nowych jakby obowiązków. Stąd zatajenie tego łatwiej w tej drugiej sytuacji może dopuścić się sama Strona.
Naturalnie takich pytań jest o wiele więcej.
Na ten temat m. in. w:
P. Majer, Zawarcie małżeństwa kanonicznego bez skutków cywilnych (kan. 1071 §1, 2° Kodeksu Prawa Kanonicznego), Kraków 2009.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

COMMUNIO IN SACRIS

W rozważaniu poświęconym ujęciu małżeństwa w Kościele Ewangelicko-Augsburskim lapidarnie została uczyniona wzmianka nt. tzw. communio in sacris. W skrócie, w zagadnieniu tym chodzi o prawo (Kościół Ewangelicko-Augsburski takowe daje) przyjęcia Komunii Świętej w Tymże Kościele przez Osobę nie będącą Jego członkiem. Nas jednak interesuje nie tyle, jakie prawa udziela Kościół EA, co jak kwestia ta regulowana jest w łonie KK. Zagadnienie to regulowane jest w obrębie kan. 844 KPK. Generalnie, Katolik ma prawo przyjmować Sakramenty Św. w KK. KPK uwzględnia jednak Katolików na całym świecie, a trudno jest sobie nawet wyobrazić sytuację, w której dostęp do Sakramentów Św. (Sakrament Eucharystii, Spowiedzi Św. oraz Namaszczenia Chorych) był – kolokwialnie mówiąc – taki sam we wszelkich zakątkach świata. Stąd prawo do Ich przyjęcia również poza KK po spełnieniu jednakże pewnych warunków. Po pierwsze, chodzi o prawo Ich przyjęcia w Tym Kościele, w którym są ważnie sprawowane, po drugie,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE, CHOROBA PSYCHICZNA w kościelnym procesie małżeńskim

W obecnym rozważaniu interesować nas będzie nie tyle to, w jaki sposób Kościelny Trybunał podchodzi do upośledzenia umysłowego czy choroby psychicznej w czasie trwającego kościelnego procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa, co fakt pewnej relacji pomiędzy tym, co jest w łonie chociażby medycyny, psychologii a tym, co jest treścią kościelnego prawa małżeńskiego. Na obszarze medycznym czyni się rozróżnienie pomiędzy upośledzeniem umysłowym a psychiczną chorobą. Pierwsza nieprawidłowość obejmuje, i niski poziom w sferze intelektualnej, i nieprzystosowanie do życia w społeczeństwie. Przy czym upośledzenie to nie choroba, a mogą się do niego przyczynić również czynniki społeczne, psychologiczne. Z kolei, przechodząc do drugiej w kolejności nieprawidłowości, to w skrócie można określić ją jako zaburzenia działające na sferę – podobnie, jak powyżej - intelektualną, społeczną, emocjonalną. Z upośledzeniem mamy do czynienia od praktycznie przyjścia na świat, zaś z chorobą już niekoni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej