Przejdź do głównej zawartości

OMNIUM IN MENTEM w kościelnym procesie małżeńskim



Omnium in mentem to jeden z dokumentów (motu proprio) Papieża Benedykta XVI z 26 października 2009 r. Treść tegoż dokumentu jest bardzo znacząca, jeśli chodzi o kościelny proces małżeński.

Ogólnie można powiedzieć, iż do czasów promulgacji tego dokumentu nie obowiązywała zasada, wg której semel catholicus, semper caholicus. Stąd były takie uregulowania prawne, jak - w ramach przeszkody różnej religii – gdy małżeństwo zostało zawarte bez dyspensy pomiędzy nieochrzczonym a katolikiem, który nie dokonał formalnego odłączenia się z Kościołem, to było ono nieważne. Innymi słowy, gdy dokonał takie odłączenia, to nie był zobowiązany do poczynienia starań o uzyskanie dyspensy. Inną dawną regulacją to ta z zakresu zachowania formy kanonicznej. Wg niej: katolik, który nie dokonał formalnego odłączenia się od Kościoła Katolickiego zobowiązany był do do zachowania kanonicznej formy. Zatem po raz kolejny nie dotyczyło to osoby, która takiego wystąpienia z KK dokonała, gdyż nie obowiązywała jej konieczność zachowania owej formy. Jeszcze inaczej mówiąc, aktualnie osoba, która już nie przynależy do KK zobowiązana jest, tak do dyspensy, jak i formy kanonicznej.
Od czasu wspomnianego dokumentu, i na tych dwóch przykładach, katolik, który dokonał odejścia z KK a zawarł małżeństwo z osobą nieochrzczoną (bez dyspensy), bądź zawarł je bez zachowania należytych przepisów – wstąpił w związek nieważny. Czyli, gdy po rozpadzie swojego (opisanego) związku pragnie zawrzeć kościelne małżeństwo z katolikiem winien starać się przykładowo o kościelne stwierdzenie jego nieważności, ale w zależności, kiedy owo odłączenie miało miejsce.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

COMMUNIO IN SACRIS

W rozważaniu poświęconym ujęciu małżeństwa w Kościele Ewangelicko-Augsburskim lapidarnie została uczyniona wzmianka nt. tzw. communio in sacris. W skrócie, w zagadnieniu tym chodzi o prawo (Kościół Ewangelicko-Augsburski takowe daje) przyjęcia Komunii Świętej w Tymże Kościele przez Osobę nie będącą Jego członkiem. Nas jednak interesuje nie tyle, jakie prawa udziela Kościół EA, co jak kwestia ta regulowana jest w łonie KK. Zagadnienie to regulowane jest w obrębie kan. 844 KPK. Generalnie, Katolik ma prawo przyjmować Sakramenty Św. w KK. KPK uwzględnia jednak Katolików na całym świecie, a trudno jest sobie nawet wyobrazić sytuację, w której dostęp do Sakramentów Św. (Sakrament Eucharystii, Spowiedzi Św. oraz Namaszczenia Chorych) był – kolokwialnie mówiąc – taki sam we wszelkich zakątkach świata. Stąd prawo do Ich przyjęcia również poza KK po spełnieniu jednakże pewnych warunków. Po pierwsze, chodzi o prawo Ich przyjęcia w Tym Kościele, w którym są ważnie sprawowane, po drugie,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE, CHOROBA PSYCHICZNA w kościelnym procesie małżeńskim

W obecnym rozważaniu interesować nas będzie nie tyle to, w jaki sposób Kościelny Trybunał podchodzi do upośledzenia umysłowego czy choroby psychicznej w czasie trwającego kościelnego procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa, co fakt pewnej relacji pomiędzy tym, co jest w łonie chociażby medycyny, psychologii a tym, co jest treścią kościelnego prawa małżeńskiego. Na obszarze medycznym czyni się rozróżnienie pomiędzy upośledzeniem umysłowym a psychiczną chorobą. Pierwsza nieprawidłowość obejmuje, i niski poziom w sferze intelektualnej, i nieprzystosowanie do życia w społeczeństwie. Przy czym upośledzenie to nie choroba, a mogą się do niego przyczynić również czynniki społeczne, psychologiczne. Z kolei, przechodząc do drugiej w kolejności nieprawidłowości, to w skrócie można określić ją jako zaburzenia działające na sferę – podobnie, jak powyżej - intelektualną, społeczną, emocjonalną. Z upośledzeniem mamy do czynienia od praktycznie przyjścia na świat, zaś z chorobą już niekoni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej