Przejdź do głównej zawartości

UNIEWAŻNIENIE Sakramentu CHRZTU ŚW.?

Nierzadko ma miejsce sytuacja, kiedy Osoba nie chce przynależeć do – przykładowo – KK do tego stopnia, iż nie chodzi Jej tylko o dokonanie formalnego odłączenia się z Niego, co „usunięcia” nawet skutku Sakramentu Chrztu Św. W uzasadnieniu takiej „możliwości” zapodaje kościelny proces o stwierdzenie nieważności małżeństwa, tj.: skoro możliwym jest staranie się o orzeczenie jego nieważności, to dlaczego nie można uczynić tego samego, tyle tylko że w odniesieniu do rzeczonego obecnie Sakramentu, tym bardziej, iż przyjęli go przecież nieświadomie (jako dzieci, bez wyrażenia swojej woli, przy braku świadomości tego, co ma miejsce). I w pewien sposób nie można odmówić jakiejś racjonalności w tego typu argumentacji. Niemniej odpowiedź na taką prośbę musi być negatywna, i wynika ona z prostej racji, którą zaprezentujemy poniżej.

A mianowicie, tak, jak są odpowiednie przyczyny, na podstawie których jest zasadnym wszczęcie kościelnego procesu małżeńskiego, jego prowadzenie (co nie jest jednak w sposób konieczny równoznaczne z otrzymaniem Wyroku pozytywnego), tak niektóre przesłanki, albo czynią wprost niemożliwym nawet rozpoczęcie tego procesu, albo – jak została uczyniona już nt. pośrednio wzmianka – doprowadzają, iż nie dochodzi się w trakcie niego do udowodnienia nieważności zawiązanego węzła małżeńskiego.
Podobnie jest właśnie z Sakramentem Chrztu Św., tj.: przy pewnych brakach, można mówić, iż został on udzielony nieważnie, a tym samym Osoba jest nieochrzczona, ale do tych braków nie wlicza się faktu w wzmiankowanej postaci, tj.: staranie się o stwierdzenie nieważności Chrztu św. z uwagi na przyjęcie go w wieku niemowlęcym. Może jest to też za daleko idąca teza, ale w kontekście niezatartego znamienia, jakie wywołuje Ten Sakrament, podobnie (ważne słowo pod względem swojej konotacji) jest przy Sakramencie Małżeństwa - mimo że – przykładowo - w trakcie procesu zostaje wykazane, iż związek małżeński został nieważnie zawarty, to przecież i mimo wszystko nie usunie się tego: iż w x-czasie przystąpiło do niego dwoje, konkretnych ludzi, iż w czasie jego trwania domiemywało się o jego ważności, owszem w pewnym momencie została stwierdzona jego nieważność, czyli nieważność pewnego faktu, ale właśnie została stwierdzona na podstawie tego faktu (faktu zawarcia małżeństwa), którego się nie usunie, on miał miejsce w konkretnej rzeczywistości. Stąd, idąc dalej, nawet przy orzeczeniu nieważności małżeńskiego związku, potomstwo pochodzące z niego nie przestaje być tzw. potomstwem ślubnym.

Celem uszczegółowienia, to warto może tylko podać, jakie są warunki, na podstawie których można starać się o stwierdzenie nieważności Sakramentu Chrztu Św. Warto zacytować stąd treść kan. 849 KPK: Chrzest, brama sakramentów, konieczny do zbawienia przez rzeczywiste lub zamierzone przyjęcie, który uwalnia ludzi od grzechów, odradza ich jako dzieci Boże i przez upodobnienie do Chrystusa niezniszczalnym charakterem włącza ich do Kościoła, jest ważnie udzielany jedynie przez obmycie w prawdziwej wodzie z zastosowanej koniecznej formy słownej.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej