Przejdź do głównej zawartości

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 2

Jak została uczyniona już o tym wzmianka w naszym poprzednim rozważaniu, o tym samym temacie, istnieje szereg przepisów, będących – nazwijmy to roboczo – Etycznym Kodeksem dla Adwokatów cywilnych. Stąd zajmiemy się tym zagadnieniem także i w tej drugiej części. Celem jednak wyjaśnienia: przywoływać będziemy nie tylko te przepisy, które odnoszą się do cywilnych Adwokatów, co także do Radców Prawnych (nie oznacza to o jakiejś absolutnej różnicy w tych regulacjach dla tych dwóch grup zawodowych).
Wg jednego z przepisów obowiązkiem Radcy Prawnego jest troska o swoje dokształcanie się. Jak już to w swoich rozważaniach – mam nadzieję – ukazałam, istnienie podobnej regulacji byłoby czymś pożytecznym. Warto powołać się na zaledwie jeden przykład: jak pamiętamy, szereg kościelnych procesów małżeńskich przebiega z niezdolności natury psychicznej, a ta pozostaje w związku z medycyną, psychologią. Nie są to dyscypliny główne podczas edukacji adwokatów kościelnych, ale dobrze byłoby, aby sięgano i do nich, tym bardziej, iż nawet poznanie ich cząstki w czasie kształcenia nie oznacza o posiadaniu podstawowej wiedzy. I w tym momencie nie chodzi wcale o zapoznanie się tylko z najelementarniejszą treścią tych dyscyplin, co o fakt ich ciągłego rozwoju, zmian, co z kolei powinno wymuszać dokształcanie. To naturalnie jeden z przykładów. Wchodzenie natomiast w szczegóły, jak to ma miejsce w prawie cywilnym, wcale nie musi być podjęte na sposób konieczny. Oznaczałoby to, iż, z jednej strony, prawo kanoniczne przez dodatkowe regulacje prawne zachowałoby swoją istotę dot. elastyczności, zaś z drugiej strony, poprzez postawienie dodatkowej poprzeczki dla kościelnych adwokatów objęło by się implicite ochroną Strony, którą adwokatowi przyjdzie reprezentować (w postaci zapewnienia lepszego prawnego zaplecza). Dzięki takiemu posunięciu działanie adwokatów kościelnych będzie skierowane na rzeczywiste procesy o stwierdzenie/orzeczenie nieważności małżeństwa nie zaś na jego unieważnienie, bądź rozwód kościelny.
Innym obowiązkiem Radcy Prawnego jest informowanie Klienta o bezzasadności pewnych kroków prawnych. W KPK istnieje kanon, wedle którego – przykładowo – prawo do apelacji należy do pełnomocnika. Gdy posiada On profesjonalną wiedzę, wówczas prawo to nabiera też innego wymiaru. Ale pojawia się pytanie: dlaczego nie rozszerzyć tego na sam początek sprawy i objąć tym adwokata kościelnego. Na tzw. pierwszy rzut oka problem może wydawać się nie warty pochylenia się nad nim, a jednak. Bardzo często spotykam się z pytaniem o powodzenie sprawy Strony. Pytanie to stawiane jest na samym początku, zanim jeszcze na sposób formalny zostanie wszczęty proces. W takiej sytuacji adwokat kościelny nawet kosztem honorarium powinien poinformować naturalnie nie o Wyroku, jaki podejrzewa, co o zasadności sprawy, a to są dwa oddzielne punkty. Sprawa nie jest zatem aż tak ewidentna i wyraźnie zahacza o moralność działania kościelnego adwokata.
I na koniec ostatnia już kwestia. Tak, jak w prawie cywilnym istnieje odpowiednia instytucja, która jest właściwa do rozstrzygania czy Adwokaci cywilny, Radcowie prawni nie sprzeniewierzyli się prawu, tak można byłoby powołać podobną dla adwokatów kościelnych. Jakimś rozwiązaniem jest istnienie SA, ale powołanie oddzielnej Instytucji w danym kraju, i dla danego kraju, który zna jego specyfikę byłoby czymś znacznie łatwiejszym, a i dodatkowo mobilizowałoby samych adwokatów kościelnych do wykonywania swojej pracy w sposób jak najlepszy.
Na ten temat m. in. w:
Etyka adwokacka i radcowska. Komentarz, orzecznictwo, kazusy i opinie, pr. zb. pod red. M. Król, Warszawa 2017.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej