Jak została uczyniona już o tym wzmianka w naszym poprzednim rozważaniu, o tym samym temacie, istnieje szereg przepisów, będących – nazwijmy to roboczo – Etycznym Kodeksem dla Adwokatów cywilnych. Stąd zajmiemy się tym zagadnieniem także i w tej drugiej części. Celem jednak wyjaśnienia: przywoływać będziemy nie tylko te przepisy, które odnoszą się do cywilnych Adwokatów, co także do Radców Prawnych (nie oznacza to o jakiejś absolutnej różnicy w tych regulacjach dla tych dwóch grup zawodowych).
Wg jednego z przepisów obowiązkiem Radcy Prawnego jest troska o swoje dokształcanie się. Jak już to w swoich rozważaniach – mam nadzieję – ukazałam, istnienie podobnej regulacji byłoby czymś pożytecznym. Warto powołać się na zaledwie jeden przykład: jak pamiętamy, szereg kościelnych procesów małżeńskich przebiega z niezdolności natury psychicznej, a ta pozostaje w związku z medycyną, psychologią. Nie są to dyscypliny główne podczas edukacji adwokatów kościelnych, ale dobrze byłoby, aby sięgano i do nich, tym bardziej, iż nawet poznanie ich cząstki w czasie kształcenia nie oznacza o posiadaniu podstawowej wiedzy. I w tym momencie nie chodzi wcale o zapoznanie się tylko z najelementarniejszą treścią tych dyscyplin, co o fakt ich ciągłego rozwoju, zmian, co z kolei powinno wymuszać dokształcanie. To naturalnie jeden z przykładów. Wchodzenie natomiast w szczegóły, jak to ma miejsce w prawie cywilnym, wcale nie musi być podjęte na sposób konieczny. Oznaczałoby to, iż, z jednej strony, prawo kanoniczne przez dodatkowe regulacje prawne zachowałoby swoją istotę dot. elastyczności, zaś z drugiej strony, poprzez postawienie dodatkowej poprzeczki dla kościelnych adwokatów objęło by się implicite ochroną Strony, którą adwokatowi przyjdzie reprezentować (w postaci zapewnienia lepszego prawnego zaplecza). Dzięki takiemu posunięciu działanie adwokatów kościelnych będzie skierowane na rzeczywiste procesy o stwierdzenie/orzeczenie nieważności małżeństwa nie zaś na jego unieważnienie, bądź rozwód kościelny.
Innym obowiązkiem Radcy Prawnego jest informowanie Klienta o bezzasadności pewnych kroków prawnych. W KPK istnieje kanon, wedle którego – przykładowo – prawo do apelacji należy do pełnomocnika. Gdy posiada On profesjonalną wiedzę, wówczas prawo to nabiera też innego wymiaru. Ale pojawia się pytanie: dlaczego nie rozszerzyć tego na sam początek sprawy i objąć tym adwokata kościelnego. Na tzw. pierwszy rzut oka problem może wydawać się nie warty pochylenia się nad nim, a jednak. Bardzo często spotykam się z pytaniem o powodzenie sprawy Strony. Pytanie to stawiane jest na samym początku, zanim jeszcze na sposób formalny zostanie wszczęty proces. W takiej sytuacji adwokat kościelny nawet kosztem honorarium powinien poinformować naturalnie nie o Wyroku, jaki podejrzewa, co o zasadności sprawy, a to są dwa oddzielne punkty. Sprawa nie jest zatem aż tak ewidentna i wyraźnie zahacza o moralność działania kościelnego adwokata.
I na koniec ostatnia już kwestia. Tak, jak w prawie cywilnym istnieje odpowiednia instytucja, która jest właściwa do rozstrzygania czy Adwokaci cywilny, Radcowie prawni nie sprzeniewierzyli się prawu, tak można byłoby powołać podobną dla adwokatów kościelnych. Jakimś rozwiązaniem jest istnienie SA, ale powołanie oddzielnej Instytucji w danym kraju, i dla danego kraju, który zna jego specyfikę byłoby czymś znacznie łatwiejszym, a i dodatkowo mobilizowałoby samych adwokatów kościelnych do wykonywania swojej pracy w sposób jak najlepszy.
Na ten temat m. in. w:
Etyka adwokacka i radcowska. Komentarz, orzecznictwo, kazusy i opinie, pr. zb. pod red. M. Król, Warszawa 2017.
Komentarze
Prześlij komentarz