Przejdź do głównej zawartości

ABORCJA

Do zagadnienia aborcji można podejść, tak z punktu widzenia prawa karnego, jak i kościelnego prawa małżeńskiego.
Często porusza się drugą perspektywę, rzadko natomiast tą wymienioną jako pierwszą, dlatego może warto poruszyć ten właśnie pryzmat.
Aborcja to przestępstwo przeciwko życiu, tak definiuje ją sam Prawodawca (kan. 1398 KPK). Nie jest to jednak jedyne przestępstwo tego rodzaju. Prawodawca ufa, iż – ogólnie – przestępstwo contra życiu regulowane jest w prawie cywilnym, ale dodatkowo wzmacnia je na swojej płaszczyźnie.
Wracając jednak do aborcji, w większości znana jest zasada, iż dokonanie jej nie dotyczy wyłącznie kobiety, na której dokonywany jest zabieg, a skoro tak, to i sankcja nie obejmuje tylko jej.
Druga prawda, może już mniej podkreślana, ale jak najbardziej logiczna, to sprecyzowanie, iż z przestępstwem mamy do czynienia wówczas, gdy zaistnieje skutek. Zasada – jak już zostało to powiedziane – jak najbardziej logiczna - ale taka oczywistość słusznie jest podniesiona w Kodeksie, bowiem bywa, iż to, co przenika sferę moralną może przenikać też płaszczyznę prawną. Stąd zresztą prawda, iż każde przestępstwo jest grzechem, natomiast nie każdy grzech jest przestępstwem.
Sankcją jest ekskomunika wiążąca mocą samego prawa, co oznacza, iż wcale nie musi być to kara zadeklarowana (!). Rzeczywistość raczej obca prawu cywilnemu. Jednym ze skutków rzeczonej kary, to zakaz przyjmowania Sakramentów Św., ale już nie tzw. sakramentaliów (kan. 1331 §1 nr 2 KPK).
Odnośnie rozgrzeszania z w/w przestępstwa warto zapoznać się bliżej z artykułem:

Z kolei odnośnie widzenia analizowanego czynu w drugim pryzmacie, to aborcję można rozpatrywać w kontekście wielu przyczyn prawnych, przykładowo symulacja potomstwa.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

COMMUNIO IN SACRIS

W rozważaniu poświęconym ujęciu małżeństwa w Kościele Ewangelicko-Augsburskim lapidarnie została uczyniona wzmianka nt. tzw. communio in sacris. W skrócie, w zagadnieniu tym chodzi o prawo (Kościół Ewangelicko-Augsburski takowe daje) przyjęcia Komunii Świętej w Tymże Kościele przez Osobę nie będącą Jego członkiem. Nas jednak interesuje nie tyle, jakie prawa udziela Kościół EA, co jak kwestia ta regulowana jest w łonie KK. Zagadnienie to regulowane jest w obrębie kan. 844 KPK. Generalnie, Katolik ma prawo przyjmować Sakramenty Św. w KK. KPK uwzględnia jednak Katolików na całym świecie, a trudno jest sobie nawet wyobrazić sytuację, w której dostęp do Sakramentów Św. (Sakrament Eucharystii, Spowiedzi Św. oraz Namaszczenia Chorych) był – kolokwialnie mówiąc – taki sam we wszelkich zakątkach świata. Stąd prawo do Ich przyjęcia również poza KK po spełnieniu jednakże pewnych warunków. Po pierwsze, chodzi o prawo Ich przyjęcia w Tym Kościele, w którym są ważnie sprawowane, po drugie,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE, CHOROBA PSYCHICZNA w kościelnym procesie małżeńskim

W obecnym rozważaniu interesować nas będzie nie tyle to, w jaki sposób Kościelny Trybunał podchodzi do upośledzenia umysłowego czy choroby psychicznej w czasie trwającego kościelnego procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa, co fakt pewnej relacji pomiędzy tym, co jest w łonie chociażby medycyny, psychologii a tym, co jest treścią kościelnego prawa małżeńskiego. Na obszarze medycznym czyni się rozróżnienie pomiędzy upośledzeniem umysłowym a psychiczną chorobą. Pierwsza nieprawidłowość obejmuje, i niski poziom w sferze intelektualnej, i nieprzystosowanie do życia w społeczeństwie. Przy czym upośledzenie to nie choroba, a mogą się do niego przyczynić również czynniki społeczne, psychologiczne. Z kolei, przechodząc do drugiej w kolejności nieprawidłowości, to w skrócie można określić ją jako zaburzenia działające na sferę – podobnie, jak powyżej - intelektualną, społeczną, emocjonalną. Z upośledzeniem mamy do czynienia od praktycznie przyjścia na świat, zaś z chorobą już niekoni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej