Przejdź do głównej zawartości

ABORCJA

Do zagadnienia aborcji można podejść, tak z punktu widzenia prawa karnego, jak i kościelnego prawa małżeńskiego.
Często porusza się drugą perspektywę, rzadko natomiast tą wymienioną jako pierwszą, dlatego może warto poruszyć ten właśnie pryzmat.
Aborcja to przestępstwo przeciwko życiu, tak definiuje ją sam Prawodawca (kan. 1398 KPK). Nie jest to jednak jedyne przestępstwo tego rodzaju. Prawodawca ufa, iż – ogólnie – przestępstwo contra życiu regulowane jest w prawie cywilnym, ale dodatkowo wzmacnia je na swojej płaszczyźnie.
Wracając jednak do aborcji, w większości znana jest zasada, iż dokonanie jej nie dotyczy wyłącznie kobiety, na której dokonywany jest zabieg, a skoro tak, to i sankcja nie obejmuje tylko jej.
Druga prawda, może już mniej podkreślana, ale jak najbardziej logiczna, to sprecyzowanie, iż z przestępstwem mamy do czynienia wówczas, gdy zaistnieje skutek. Zasada – jak już zostało to powiedziane – jak najbardziej logiczna - ale taka oczywistość słusznie jest podniesiona w Kodeksie, bowiem bywa, iż to, co przenika sferę moralną może przenikać też płaszczyznę prawną. Stąd zresztą prawda, iż każde przestępstwo jest grzechem, natomiast nie każdy grzech jest przestępstwem.
Sankcją jest ekskomunika wiążąca mocą samego prawa, co oznacza, iż wcale nie musi być to kara zadeklarowana (!). Rzeczywistość raczej obca prawu cywilnemu. Jednym ze skutków rzeczonej kary, to zakaz przyjmowania Sakramentów Św., ale już nie tzw. sakramentaliów (kan. 1331 §1 nr 2 KPK).
Odnośnie rozgrzeszania z w/w przestępstwa warto zapoznać się bliżej z artykułem:

Z kolei odnośnie widzenia analizowanego czynu w drugim pryzmacie, to aborcję można rozpatrywać w kontekście wielu przyczyn prawnych, przykładowo symulacja potomstwa.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej