Swojego
czasu poruszone zostało zagadnienie – Przedślubnego
protokołu
(https://www.infor.pl/prawo/rozwody/rozwod-koscielny/3573331,Protokol-przedslubny.html).
Z
kolei w nie tak dawnej rozmowie nt. niektórych kwestii dot.
całokształtu kościelnego procesu małżeńskiego została
uczyniona krótka wzmianka nt. najnowszego dokumentu Konferencji
Episkopatu Polski, a to Dekretu
ogólnego o
przeprowadzaniu rozmów kanoniczno-duszpasterskich z narzeczonymi
przed zawarciem małżeństwa kanonicznego. Dlatego
słusznym staje się sięgnięcie obecnie do treści tego dokumentu,
która zresztą to treść niebawem wejdzie w życie, tj. w czerwcu
2020 r..
Nie
będziemy rozważać dokładnie treści Dekretu,
gdyż każdy może do niego sięgnąć już indywidualnie (poniżej
zapodaję link kierujący do niego), natomiast warto podnieść
najistotniejsze w nim pewne zagadnienia.
Pierwszym
jest to, jakie zostały zaprowadzone w nim zmiany:
- i tak, do Dekretu nie można podejść na zasadzie wprowadzenia w nim, przez niego całkowitej nowelizacji. Wynika to z prostej racji. Ogólnie, prawo można podzielić na to o charakterze partykularnym, np. stanowionym – właśnie – przez Konferencję Episkopatu, która zna szczegóły i realia w danym kraju, oraz prawo o charakterze powszechnym, z nim mamy do czynienia w Kodeksie Prawa Kanonicznego; to zresztą w nim wymieniane są poszczególne zagadnienia, które mogą być następnie uszczegóławiane już przez Prawodawcę partykularnego, i co – w końcu – najważniejsze to fakt, iż prawo partykularne nie może znosić, stać w sprzeczności do powszechnego uregulowania. Zatem wnioskiem dla Nas z powyższego jest ten, iż w Dekrecie nie znajdziemy takiego uregulowania, które byłoby w opozycji do treści kodeksowej.
Drugim
zagadnieniem jest zatem to dot.- mimo wszystko – pewnych „nowości”,
gdyż w przeciwnym razie wydanie dokumentu mijałoby się z celem:
- w Dekrecie podkreślone zostały pewne punkty dotychczas traktowane marginalnie. Przykładowo: zmiana płci, hazard. Jak pamiętamy z naszych wcześniejszych analiz, rozważań, to kwestie te „od dawna” są obecne w prawie, stąd możliwość orzeczenia nieważności w ich świetle na podstawie pewnych kanonów. Natomiast z uwagi na upłynięcie czasu, zmieniające się warunku zaakcentowanie ich, a zatem nie wprowadzenie ich, co podkreślenie, jest czymś niezwykle słusznym.
I
może ostatnią refleksją to ta obejmująca jeszcze inne tak
rozumiane nowości zapodane przez Konferencję Biskupów Polski,
przykładowo:
- przysięga złożona przez Nupturientów dot. mówienia przez Nich prawdy; brak zezwolenia na zawarcie małżeństwa bez poważnej przyczyny poza miejscem świętym; zaakcentowanie braku wystawności czy rozgłosu, gdy związek zawierany jest po otrzymaniu dyspensy od przeszkody święceń, ślubów zakonnych; poruszenie problemu w postaci rozwiązywania ew. już małżeńskich konfliktów; wreszcie, przeprowadzenie rozmowy przedślubnej oddzielnie, tj. osobno z każdym z Nupturientów. Biorąc pod uwagę z kolei już nasze wcześniejsze prawno-kanoniczne rozważania to ma się wrażenie, iż niektóre z rozwiązań są jakby zapożyczone od tego, co ma miejsce od dawna w Kościelnych Trybunałach, ale jest to racjonalny krok, aby sięgnąć do tego, co już jest przecież sprawdzone i słuszne.
Jak
zatem widzimy Dokument na pewno stanowi nieocenioną pomoc w
przeprowadzeniu rzeczonej rozmowy, gdyż przecież, z jednej strony,
nie każdy z Duszpasterzy jest specjalistą w prawie kanonicznym,
natomiast po drugie, obowiązkiem jednak każdego z Nich jest troska
o ważne zawiązanie węzła małżeńskiego.
Komentarze
Prześlij komentarz