Przejdź do głównej zawartości

Nowy PROTOKÓŁ PRZEDŚLUBNY


Swojego czasu poruszone zostało zagadnienie – Przedślubnego protokołu (https://www.infor.pl/prawo/rozwody/rozwod-koscielny/3573331,Protokol-przedslubny.html).
Z kolei w nie tak dawnej rozmowie nt. niektórych kwestii dot. całokształtu kościelnego procesu małżeńskiego została uczyniona krótka wzmianka nt. najnowszego dokumentu Konferencji Episkopatu Polski, a to Dekretu ogólnego o przeprowadzaniu rozmów kanoniczno-duszpasterskich z narzeczonymi przed zawarciem małżeństwa kanonicznego. Dlatego słusznym staje się sięgnięcie obecnie do treści tego dokumentu, która zresztą to treść niebawem wejdzie w życie, tj. w czerwcu 2020 r..
Nie będziemy rozważać dokładnie treści Dekretu, gdyż każdy może do niego sięgnąć już indywidualnie (poniżej zapodaję link kierujący do niego), natomiast warto podnieść najistotniejsze w nim pewne zagadnienia.
Pierwszym jest to, jakie zostały zaprowadzone w nim zmiany:
  • i tak, do Dekretu nie można podejść na zasadzie wprowadzenia w nim, przez niego całkowitej nowelizacji. Wynika to z prostej racji. Ogólnie, prawo można podzielić na to o charakterze partykularnym, np. stanowionym – właśnie – przez Konferencję Episkopatu, która zna szczegóły i realia w danym kraju, oraz prawo o charakterze powszechnym, z nim mamy do czynienia w Kodeksie Prawa Kanonicznego; to zresztą w nim wymieniane są poszczególne zagadnienia, które mogą być następnie uszczegóławiane już przez Prawodawcę partykularnego, i co – w końcu – najważniejsze to fakt, iż prawo partykularne nie może znosić, stać w sprzeczności do powszechnego uregulowania. Zatem wnioskiem dla Nas z powyższego jest ten, iż w Dekrecie nie znajdziemy takiego uregulowania, które byłoby w opozycji do treści kodeksowej.
Drugim zagadnieniem jest zatem to dot.- mimo wszystko – pewnych „nowości”, gdyż w przeciwnym razie wydanie dokumentu mijałoby się z celem:
  • w Dekrecie podkreślone zostały pewne punkty dotychczas traktowane marginalnie. Przykładowo: zmiana płci, hazard. Jak pamiętamy z naszych wcześniejszych analiz, rozważań, to kwestie te „od dawna” są obecne w prawie, stąd możliwość orzeczenia nieważności w ich świetle na podstawie pewnych kanonów. Natomiast z uwagi na upłynięcie czasu, zmieniające się warunku zaakcentowanie ich, a zatem nie wprowadzenie ich, co podkreślenie, jest czymś niezwykle słusznym.
I może ostatnią refleksją to ta obejmująca jeszcze inne tak rozumiane nowości zapodane przez Konferencję Biskupów Polski, przykładowo:
  • przysięga złożona przez Nupturientów dot. mówienia przez Nich prawdy; brak zezwolenia na zawarcie małżeństwa bez poważnej przyczyny poza miejscem świętym; zaakcentowanie braku wystawności czy rozgłosu, gdy związek zawierany jest po otrzymaniu dyspensy od przeszkody święceń, ślubów zakonnych; poruszenie problemu w postaci rozwiązywania ew. już małżeńskich konfliktów; wreszcie, przeprowadzenie rozmowy przedślubnej oddzielnie, tj. osobno z każdym z Nupturientów. Biorąc pod uwagę z kolei już nasze wcześniejsze prawno-kanoniczne rozważania to ma się wrażenie, iż niektóre z rozwiązań są jakby zapożyczone od tego, co ma miejsce od dawna w Kościelnych Trybunałach, ale jest to racjonalny krok, aby sięgnąć do tego, co już jest przecież sprawdzone i słuszne.
Jak zatem widzimy Dokument na pewno stanowi nieocenioną pomoc w przeprowadzeniu rzeczonej rozmowy, gdyż przecież, z jednej strony, nie każdy z Duszpasterzy jest specjalistą w prawie kanonicznym, natomiast po drugie, obowiązkiem jednak każdego z Nich jest troska o ważne zawiązanie węzła małżeńskiego.




Powyższa analiza ukaże się na mojej eksperckiej stronie, na Portalu Infor.pl

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej