Przejdź do głównej zawartości

DOWODY

 

Gdy dana Strona wnosi tytuł prawny, a tą Stroną wcale nie musi być tylko Powód/Powódka, ale także Pozwany/Pozwana, to na Niej, nie zaś na Sądzie spoczywa obowiązek jego udowodnienia.


    • Najczęstszym z dowodów są zeznania Świadków. I w ramach tego dowodowego środka panuje zasada, iż jeden Świadek to tzw. żaden Świadek, aczkolwiek istnieje od tego wyjątek. Z kolei, aby nie narazić się na zarzut stronniczości Świadka dobrym ruchem jest zaproponowanie też kogoś spoza kręgu tylko własnej Rodziny, a podać np. z Rodziny Strony Przeciwnej. Kościelny proces małżeński jest jednak o tyle specyficznym procesem, iż w trakcie przesłuchania zostają zadane tego typu pytania, które raczej nie „padną” w SC. Dlatego uważam, iż dobrze jest, aby adwokat, pełnomocnik Strony nie tylko swoją troską objął Stronę, którą reprezentuje, ale też i Świadków swojego Mandanta/Mandantki (kwestia Ich zeznań). Gdyż nawet Świadek stojący blisko Strony przez charakter pytań może nie wydobyć istoty danego tytułu. Stoję też na stanowisku, iż wybór Świadków powinien mieć miejsce po napisaniu skargi powodowej, skargi wzajemnej (odpowiedź na pozew), naturalnie, gdy od początku zaangażowany jest reprezentant. Ja jestem zwolennikiem pisania skarg obszernych, szczegółowych, i wówczas dobór Świadków po napisaniu pozwu ma sens, gdyż Strona dopiero wówczas wyraźnie widzi, uświadamia sobie: co jest istotne przy danym tytule, jaka wiedza jest wymagana, preferowana, i do tego może dokonać wyboru wśród Świadków.


    • Innym dowodem, aczkolwiek nie jest on aż tak częsty, to dowód z dokumentów prywatnych, publicznych. Nie wszystkie jednak dokumenty winny być załączane, niektóre są bez znaczenia dla samej sprawy, gdy jednak są takie, które, czy są istotne, czy wymagane nawet przez sam Trybunał, a są w nich takie fragmenty, które w pewnym momencie przeczą istocie kościelnego procesu, to zalecanym jest ich już wyjaśnianie, nawet przy okazji pisania skargi powodowej czy skargi wzajemnej.


    • Przy niektórych tytułach Prawodawca zaleca sporządzenie opinii przez odpowiedniego Biegłego. Zwykle jest Nim Psycholog, ale może być to także Lekarz (w zależności od formy, rodzaju w obrębie danej prawnej przyczyny). Rzadko bywa, aby treść opinii miała w sobie jakieś braki, wady, ale skoro czasami sam Trybunał nie idzie za jej głosem, a co więcej, skoro jej treść ostro krytykuje, to oznacza to tym samym, iż nie inne podejście do niej powinno zostać zajęte jednak tym razem przez Stronę, Jej adwokata czy pełnomocnika.

    • Naturalnie kluczowym są zeznania samych Stron, aczkolwiek, jak już o tym wiemy, brak udziału Strony Pozwanej w procesie nie niweczy nie tylko samego postępowania, co nawet możliwości zaferowania pozytywnego Wyroku. Przy niektórych jednak przyczynach obecność, zeznania Strony jest bardziej pożądana, a to z uwagi na tzw. np. przyznanie się Jej (symulacja), poddanie się badaniom (niezdolność psychiczna, ale i także fizyczna).


Może na końcu warto jeszcze dodać, iż do końca zbierania dowodów Strony mają prawo do ich przedkładania, aczkolwiek nie jest to też tak do końca całkiem dowolne. Taki ruch powinien być też w pełni zasadny, to jest taki, iż dzięki takiemu posunięciu istnieje chociażby – kolokwialnie mówiąc – cień szansy na wykazanie swoich racji, szansy na obrót sytuacji o sto osiemdziesiąt stopni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej