Przejdź do głównej zawartości

STRONA POWODOWA

 

O Stronie Pozwanej zostały już nakreślone podstawowe informacje, w analogii warto więc obecnie przybliżyć to, co dot. Strony Powodowej, czyli Strony wszczynającej proces.


Praktycznie to Strona Powodowa ma takie same prawa jak Strona Pozwana: a zatem, wychodzi z tytułem (tytułami), na bazie którego (których) będzie prowadzony proces, ale to też nie oznacza, iż – przykładowo – raz zapodany przez Nią tytuł nie może być rozszerzony o nowy – jak najbardziej może, jednak zawsze musi to mieć ugruntowaną podstawę. Warto przy tym dodać, iż jak Strona Pozwana może wyjść z nową prawną przyczyną już przy okazji lektury skargi powodowej, tak, Strona Powodowa z nowym tytułem wcale nie musi wyjść, gdy zaznajamia się ze skargą wzajemną (dla przypomnienia: skarga wzajemna to odpowiedź na pozew Strony Powodowej), bowiem wcale pismo to nie musi zostać Jej przesłane. A jeśli tak, to Strona Powodowa powinna wiedzieć: kiedy przysługuje Jej do tego prawo. Naturalnie, gdy na danym etapie zaznajamia się z ew. skargą wzajemną, to ma prawo do zgodzenia się z jej treścią czy do zaoponowania jej. Podkreślmy jednak w sumie bardzo istotną informację, iż bez względu na stanowisko Obu Stron, to ustanowiony Trybunał podejmuje ostateczną decyzję w poszczególnej materii (skarga powodowa, skarga wzajemna, czy rozszerzenie przedmiotu sporu).


Gdy Stronom towarzyszy adwokat czy też pełnomocnik, to Oni powinni wiedzieć, jakie podjąć kolejne kroki, czyli – już praktycznie – co uczynić z treścią skargi powodowej przy odpowiedzi na nią, ale też skargi wzajemnej, wreszcie, co uczynić w przedmiocie rozszerzenia przedmiotu sporu i czy w ogóle istnieje prawo do podjęcia nowych kroków. Gdy to, iż Stronom przysługuje prawo, to wcale nie oznacza, iż jest zasadność do jego zastosowania. Przysługiwanie prawa, praw to jedna rzeczywistość, ale skorzystanie z niego/z nich wymaga już wzięcia pod uwagę tego konkretnego przypadku.


Zostało też już powiedziane, iż Strona Pozwana może nie uczestniczyć w kościelnym procesie małżeńskim, zostaje wówczas ogłoszona jako Strona nieobecna. Co jednak w sytuacji, gdy taki sam przypadek, okoliczność zaistnieje jednak w odniesieniu do Strony Powodowej? Owszem ma to miejsce niezwykle rzadko, gdyż skoro Strona Powodowa jest inicjatorem procesu, to w pewien sposób trudno byłoby zrozumieć Jej nagłe wycofanie się z niego, czyli zmianę stanowiska o sto osiemdziesiąt stopni. Aczkolwiek nie można też powiedzieć, iż opisana sytuacja jest zupełnie niemożliwa, stąd – na marginesie – rola i znaczenie tzw. instytucji pojednania, to nie jest li tylko instytucja, wytwór teoretyczny, ale ma ona konkretne praktyczne reperkusje. Gdy więc zaistnieje opisany przypadek (wycofanie się Strony Powodowej, brak Jej), to rolę Strony Powodowej może przyjąć Strona Pozwana, albo też proces zostaje zawieszony, gdy nie nastąpił jeszcze moment zamknięcia postępowania dowodowego, gdy natomiast miał on już miejsce, to proces dalej biegnie ze wszelkimi tego konsekwencjami.


Jak widać zatem adwokat, pełnomocnik może „wejść” w proces nie tylko na samym jego początku. Jednak w zależności na jakim etapie on wchodzi wymaga to od niego uwzględnienia tego wszystkiego, co miało miejsce do tej pory, gdyż wszystko może mieć znaczenie dla toczącego się procesu. Przy czym w zależności od fazy prawo, prawa, jakie przysługują Stronie ulega/ulegają modyfikacjom. I warto, aby – kolokwialnie mówiąc – w ich gąszczu Strona miała swojego przewodnika.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej