Przejdź do głównej zawartości

KOMUNIA ŚWIĘTA dla Osób PO ROZWODZIE CYWILNYM

Ostatnio bardzo dużo miejsca poświęca się zagadnieniu postawionemu w temacie, tj. czy osoby będące po rozwodzie cywilnym mogą przystępować do Komunii św.. Na to zagadnienie popatrzymy z perspektywy wyłącznie prawnej.
Na początku jednak winno wyjaśnić się jedną kwestię. A mianowicie, mówiąc o osobach będących po rozwodzie należy wyróżnić te osoby, które są co prawda są po rozwodzie, ale które jednocześnie nie są, ani w kolejnym, cywilnym związku, ani w związku wolnym, jak i te, które żyją związane kontraktem cywilnym, bądź w związku wolnym. I właśnie o tę drugą grupę chodzi w zapytaniu postawionym w temacie obecnych rozważań.
Po drugie, stawiając zapytanie, w sposób nieodłączny winno sięgnąć się do tych kanonów, które dotyczą sakramentu Spowiedzi św.. Na uwagę wśród nich zasługują trzy kanony. W kan. 959 KPK czytamy: W sakramencie pokuty, wierni wyznający uprawnionemu szafarzowi grzechy, wyrażający za nie żal i mający postanowienie poprawy, przez rozgrzeszenie udzielone przez tegoż szafarza, otrzymują od Boga odpuszczenie grzechów po chrzcie popełnionych i jednocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu grzesząc zadali ranę. Kan. 987 KPK: Wierny, aby otrzymać zbawczy środek sakramentu pokuty, powinien być tak usposobiony, by odrzucając grzechy, które popełnił, i mając postanowienie poprawy nawracał się do Boga. Oraz kan. 988 §1 KPK: Wierny jest obowiązany wyznać co do liczby i rodzaju wszelkie grzechy ciężkie popełnione po chrzcie, a jeszcze przez władzę kluczy Kościoła bezpośrednio nie odpuszczone i nie wyznane w indywidualnej spowiedzi, które sobie przypomina po dokładnym rachunku sumienia. W zacytowanych kanonach winno się zaakcentować następujące sformułowania: wierni mający postanowienie poprawy, wierny jest zobowiązany wyznać grzechy ciężkie. A zatem, skoro przyjmie się, iż osoby pozostające tylko w związku cywilnym, bądź wolnym są w stanie grzechu ciężkiego, to oznacza to tym samym, iż nie otrzymawszy rozgrzeszenia nie mogą przystępować do Komunii św..
Innym natomiast zagadnieniem jest, jednak już zagadnieniem nie o charakterze prawnym, a duszpasterskim, to, aby osób tych nie spychać na margines, aby nie traktować ich jako gorszych. Ja sama w swojej praktyce adwokackiej spotkałam się z przypadkami Osób, które mimo tego, iż Ich sprawa wydawała się zasadna do wszczęcie kościelnego procesu o nieważność małżeństwa, to jednak z racji braku dowodów (np. brak świadków) nie mogli prosić o wszczęcie procesu.
Natomiast nie sposób pominąć jednej z możliwości, w ramach której dopuszcza się jednak osoby po rozwodzie cywilnym i będące w związku cywilnym do Komunii św.. Wykorzystanie tej możliwości skierowane jest do osób, które zobowiązują się do zachowania czystości. In praxi rozwiązanie to skierowane jest do osób, które są w odpowiednim wieku. O co chodzi z kwestią wieku? Nie wchodząc w rozważania z innych dyscyplin to chodzi o taki wiek, w którym wytrwanie w czystości nie będzie stanowiło problemu. Kolejnym warunkiem jest ten, iż przyjęcie Komunii nie może budzić zgorszenia. Wreszcie następnym, fakt rzeczywistej niemożności zawarcia związku zgodnie z wymogami prawa kanonicznego, a zatem nie chodzi o taką sytuację, kiedy nie ma żadnych przeszkód, aby uregulować swój stan na forum kościelnym (http://www.zabno.diecezja.tarnow.pl/index.php/warto-przeczyta-duszpasterwo-88/243-komunia-w-dla-maonkow-niesakramentalnych).
Dlaczego poruszyliśmy właśnie to zagadnienie, nie tylko dlatego, że jest ono dzisiaj często podnoszone, ale także z racji tego, iż wraz ze zmianami wprowadzonymi w kościelny proces małżeński niektórzy poczuli się jakby zawiedzeni, iż nie doszło do radykalnych zmian, gdy tymczasem nie mogło do nich dojść z uwagi na założenia, zasady, które obejmują płaszczyznę teologiczną.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej