Przejdź do głównej zawartości

PRZYMUS ADWOKACKI?

Wg kan. 1478 §1 KPK Osoby małoletnie, a także te Osoby, które pozbawione są używania rozumu mogą występować w Sądzie przez swoich Rodziców, opiekunów, kuratorów. Z kolei wg kan. 1481 §1 KPK - w niektórych przypadkach Sędzia może uznać, iż udział pełnomocnika, adwokata jest konieczny.
Wiele procesów przebiega z tytułu niezdolności natury psychicznej (kan. 1095 KPK). Nie zawsze jest tak, iż Strona przedkłada Sądowi Kościelnemu już taką dokumentację, z której wynika, iż, czy to Ona sama, czy też Strona przeciwna obciążona jest jakąś psychiczną nieprawidłowością. Często do tego typu stwierdzeń dochodzi w trakcie kościelnego procesu małżeńskiego. Naturalnie, jedna forma nieprawidłowości nie jest równa drugiej, tj. wcale nie musi pociągać za sobą przykładowo braku używania rozumu. Co oznacza, iż Strona – wg kościelnego procesu małżeńskiego – niezdolna może mimo tego sama występować przed Trybunałem. Natomiast wydaje się, iż w rzeczonych przypadkach, tj. w sytuacji stwierdzenia takowej choroby chociażby w czasie badań przez Biegłego Sądu Kościelnego, dobrym rozwiązaniem byłoby zamianowanie przez Sędziego dla takiej Osoby właśnie: adwokata/pełnomocnika. Opinia sporządzana jest przecież przed odczytem akt, a zatem przed zakończeniem zbierania dowodów, to więc prawie ostatnia szansa na odpowiednią reakcję. Jest to zatem odpowiedni moment, aby poinformować Stronę - w ten sposób reprezentowaną - jakie konsekwencje da wyrok pozytywny, jakie skutki przeniesie ew. wyrok negatywny, i jakie chce zajmując stanowisko Stron, co do tego i w związku z tym.
Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, na wzór cywilnego prawa, aby w niektórych przypadkach nie wprowadzić tzw. adwokackiego przymusu.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

COMMUNIO IN SACRIS

W rozważaniu poświęconym ujęciu małżeństwa w Kościele Ewangelicko-Augsburskim lapidarnie została uczyniona wzmianka nt. tzw. communio in sacris. W skrócie, w zagadnieniu tym chodzi o prawo (Kościół Ewangelicko-Augsburski takowe daje) przyjęcia Komunii Świętej w Tymże Kościele przez Osobę nie będącą Jego członkiem. Nas jednak interesuje nie tyle, jakie prawa udziela Kościół EA, co jak kwestia ta regulowana jest w łonie KK. Zagadnienie to regulowane jest w obrębie kan. 844 KPK. Generalnie, Katolik ma prawo przyjmować Sakramenty Św. w KK. KPK uwzględnia jednak Katolików na całym świecie, a trudno jest sobie nawet wyobrazić sytuację, w której dostęp do Sakramentów Św. (Sakrament Eucharystii, Spowiedzi Św. oraz Namaszczenia Chorych) był – kolokwialnie mówiąc – taki sam we wszelkich zakątkach świata. Stąd prawo do Ich przyjęcia również poza KK po spełnieniu jednakże pewnych warunków. Po pierwsze, chodzi o prawo Ich przyjęcia w Tym Kościele, w którym są ważnie sprawowane, po drugie,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE, CHOROBA PSYCHICZNA w kościelnym procesie małżeńskim

W obecnym rozważaniu interesować nas będzie nie tyle to, w jaki sposób Kościelny Trybunał podchodzi do upośledzenia umysłowego czy choroby psychicznej w czasie trwającego kościelnego procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa, co fakt pewnej relacji pomiędzy tym, co jest w łonie chociażby medycyny, psychologii a tym, co jest treścią kościelnego prawa małżeńskiego. Na obszarze medycznym czyni się rozróżnienie pomiędzy upośledzeniem umysłowym a psychiczną chorobą. Pierwsza nieprawidłowość obejmuje, i niski poziom w sferze intelektualnej, i nieprzystosowanie do życia w społeczeństwie. Przy czym upośledzenie to nie choroba, a mogą się do niego przyczynić również czynniki społeczne, psychologiczne. Z kolei, przechodząc do drugiej w kolejności nieprawidłowości, to w skrócie można określić ją jako zaburzenia działające na sferę – podobnie, jak powyżej - intelektualną, społeczną, emocjonalną. Z upośledzeniem mamy do czynienia od praktycznie przyjścia na świat, zaś z chorobą już niekoni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej