Przejdź do głównej zawartości

PRZYMUS ADWOKACKI?

Wg kan. 1478 §1 KPK Osoby małoletnie, a także te Osoby, które pozbawione są używania rozumu mogą występować w Sądzie przez swoich Rodziców, opiekunów, kuratorów. Z kolei wg kan. 1481 §1 KPK - w niektórych przypadkach Sędzia może uznać, iż udział pełnomocnika, adwokata jest konieczny.
Wiele procesów przebiega z tytułu niezdolności natury psychicznej (kan. 1095 KPK). Nie zawsze jest tak, iż Strona przedkłada Sądowi Kościelnemu już taką dokumentację, z której wynika, iż, czy to Ona sama, czy też Strona przeciwna obciążona jest jakąś psychiczną nieprawidłowością. Często do tego typu stwierdzeń dochodzi w trakcie kościelnego procesu małżeńskiego. Naturalnie, jedna forma nieprawidłowości nie jest równa drugiej, tj. wcale nie musi pociągać za sobą przykładowo braku używania rozumu. Co oznacza, iż Strona – wg kościelnego procesu małżeńskiego – niezdolna może mimo tego sama występować przed Trybunałem. Natomiast wydaje się, iż w rzeczonych przypadkach, tj. w sytuacji stwierdzenia takowej choroby chociażby w czasie badań przez Biegłego Sądu Kościelnego, dobrym rozwiązaniem byłoby zamianowanie przez Sędziego dla takiej Osoby właśnie: adwokata/pełnomocnika. Opinia sporządzana jest przecież przed odczytem akt, a zatem przed zakończeniem zbierania dowodów, to więc prawie ostatnia szansa na odpowiednią reakcję. Jest to zatem odpowiedni moment, aby poinformować Stronę - w ten sposób reprezentowaną - jakie konsekwencje da wyrok pozytywny, jakie skutki przeniesie ew. wyrok negatywny, i jakie chce zajmując stanowisko Stron, co do tego i w związku z tym.
Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, na wzór cywilnego prawa, aby w niektórych przypadkach nie wprowadzić tzw. adwokackiego przymusu.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia zaburzeń psychicznych, cz. 1

Aby wyjaśnić tak sformułowane w temacie pytanie warto dokonać krótkiego opisu jednego ze zdarzeń prawnych. Dokładnie chodzi o poniesienie odpowiedzialności prawnej przez Osoby, które dokonały jakiegoś przestępczego czynu, ale jednocześnie po stronie których można było stwierdzić istnienie zaburzenia psychicznego. A jeszcze inaczej przedstawiając sytuację, to: skoro Osoby Takie mogą zostać pociągnięte przed Wymiar Sprawiedliwości, skoro wobec Nich można zaferować karę mimo zaburzenia po Ich stronie, to dlaczego można – właśnie przy istnieniu zaburzenia – stwierdzić nieważność zawartego przez Nie małżeńskiego związku, co by przypominało sytuację nie poniesienie jednak przez Nie odpowiedzialności? Stąd zapytanie w tytule, bowiem można odnieść wrażenie, iż w przypadku kościelnego prawa małżeńskiego Osoby takie – przy założeniu, iż orzeczona została nieważność zawartego przez Nie związku – nie ponoszą odpowiedzialności za ów fakt, stad też Wyrok pozytywny w Ich sprawie. Przy sytuacji r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej