Przejdź do głównej zawartości

Odmowa KATOLICKIEGO POGRZEBU

Czasami można spotkać się z podniesieniem kwestii o ew. odmowie sprawowania pogrzebu katolickiego. I zamiast przywoływać czasami puste tezy warto odnieść się do prawnych regulacji. Nt. w ogóle pogrzebu w: od kan. 1176 KPK do kan. 1185 KPK.
Pogrzeb można odmówić: Osobom, które w sposób notoryczny dokonały apostazji, schizmy, herezji; Osobom, które wybrały kremację z motywów contra wierze; Osobom, pogrzeb których, z uwagi na Ich życie, spowodowałby zgorszenie. Mimo iż treść rzeczonych regulacji mogłaby wydawać się „ostra”, to jednak w ramach tego samego kanonu Prawodawca podkreśla, iż można dopuścić wyjątek dla Tychże Osób, gdy przed śmiercią wyraziły One tzw. pokutę. Co więcej, w samej treści przytoczonych kanonów mowa jest także o: zacytowanej już notoryczności przy przestępstwie apostazji, herezji, schizmy, a dalej, o tzw. jawnych grzesznikach. Jak widać, przepisy nie pozwalają na pewne nadużycia, warto mieć zatem przynajmniej ogólną wiedzę w tym temacie.
Odmowy tej nie należy interpretować jako kary za dotychczasowe życie, a bardziej – paradoksalnie – jako szacunek do Tych Osób. Innymi słowy: nie można zmuszać do czegoś, przeciwko czemu było się nastawionym na tzw. „nie”. I jeszcze jeden wątek: prawo do odmówienia pogrzebu nie oznacza braku prawa do Mszy Św. za w/w Osoby (nie chodzi jednak w tym o Mszę pogrzebową).
Na zakończenie warto tylko uzupełnić, iż prawo do pogrzebu katolickiego mają katechumeni (a zatem Osoby nieochrzczone, przygotowujące się jednak do przyjęcia Sakramentów tzw. Wtajemniczenia Chrześcijańskiego, w tym Sakramentu Chrztu Św.), dzieci zmarłe przed swoim ochrzczeniem, gdy wolą ich rodziców było udzielenie im Chrztu.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...

COMMUNIO IN SACRIS

W rozważaniu poświęconym ujęciu małżeństwa w Kościele Ewangelicko-Augsburskim lapidarnie została uczyniona wzmianka nt. tzw. communio in sacris. W skrócie, w zagadnieniu tym chodzi o prawo (Kościół Ewangelicko-Augsburski takowe daje) przyjęcia Komunii Świętej w Tymże Kościele przez Osobę nie będącą Jego członkiem. Nas jednak interesuje nie tyle, jakie prawa udziela Kościół EA, co jak kwestia ta regulowana jest w łonie KK. Zagadnienie to regulowane jest w obrębie kan. 844 KPK. Generalnie, Katolik ma prawo przyjmować Sakramenty Św. w KK. KPK uwzględnia jednak Katolików na całym świecie, a trudno jest sobie nawet wyobrazić sytuację, w której dostęp do Sakramentów Św. (Sakrament Eucharystii, Spowiedzi Św. oraz Namaszczenia Chorych) był – kolokwialnie mówiąc – taki sam we wszelkich zakątkach świata. Stąd prawo do Ich przyjęcia również poza KK po spełnieniu jednakże pewnych warunków. Po pierwsze, chodzi o prawo Ich przyjęcia w Tym Kościele, w którym są ważnie sprawowane, po drugie,...