Przejdź do głównej zawartości

ZAKAZ procesu z tego samego tytułu

Na początku wyjaśnijmy zapodany w treści temat: mianowicie chodzi o sytuację, kiedy po jednym już negatywnym Wyroku Strona wszczyna kościelny proces np. o nieważność małżeństwa z tego samego tytułu, ale w innym właściwym Sądzie.

Na początku warto zastanowić się nad pytaniem: dlaczego pojawia się w ogóle taki zakaz. Odpowiedzi może być z pewnością kilka. Na czoło wysuwać się ta, w której podnosi się różnicę w orzekaniu pomiędzy Trybunałami Kościelnymi, a w dalszej perspektywie podnosi się przypisanie jednemu Sądowi podejścia bardziej liberalnego, innemu – restrykcyjnego. A przecież Wyrok powinien być ponad pewnymi subiektywnymi elementami. Naturalnie tych ostatnich nie sposób usunąć całkowicie (np. większa/mniejsza wiedza, wspomniane bardziej czy mniej liberalne/restrykcyjne podejście poszczególnych Sędziów), jednakże to, co obiektywne winno przeważyć na szali (posiadanie podstawowej niejako bazowej wiedzy, trzymanie się pewnych realiów).
Pojawia się kolejne stąd zapytanie: co w sytuacji - mimo wszystko - przeforsowania zakazu. W rzeczonej sytuacji Wyrok jest ważny. Natomiast, aby uniknąć tego, o czym powyżej, warto zastanowić się nad wprowadzeniem jakiegoś rozwiązania. Czasami nie wystarczy proste zapytanie o to czy Strona nie jest już po kościelnym procesie małżeńskim, gdyż Strona może nie odpowiedzieć zgodnie z prawdą, aczkolwiek faktycznie, lepiej jest zadać tego typu pytanie aniżeli - nie. Rozwiązań może być kilka. Jednym z nich to prowadzenie rejestru spraw dla danego kraju. Naturalnie, nie jest to może do końca – kolokwialnie mówiąc – najszczęśliwsze rozwiązanie, gdyż sprawa mogła być co prawda nieprowadzona w kraju Strony, ale za granicą, natomiast wychodzę z założenia, iż chociażby taki krok może zmniejszyć zachowanie Strony/Stron niezgodne z prawem. Innym rozwiązaniem to prześledzenie czy proces nie był czasem prowadzony przez Ten Sąd, z którym Strona wykazuje jakikolwiek związek (np. przez zawarcie małżeństwa, przez swoje miejsce zamieszkania/miejsce zamieszkań, przez miejsce zamieszkania/miejsce zamieszkań Strony Przeciwnej itd.).
Dodatkowo warto wziąć też pod uwagę również możliwość, gdy Strona dołącza nową przyczynę na poziomie apelacyjnym, i gdy Wyrok kończy się, zarówno nie udowodnieniem nieważność z przyczyny dotychczasowej/przyczyn dotychczasowych, jak i z nowej czy nowych, i gdy Strona rozpoczyna proces od początku, ale z przyczyny już rozpatrywanej po raz pierwszy przez Trybunał Apelacyjny.

Oczywiście, iż zapodane sposoby rozwiązania wymagają dopracowania, ale warto podjąć i tego typu zagadnienie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ZASADY ETYCZNE, wedle których winien działać ADWOKAT KOŚCIELNY, cz. 1

Obecnie poruszymy kilka problemów związanych – ogólnie – z kwestią, w jaki sposób winien zachowywać się/działać adwokat kościelny. Asumptem do podjęcia tego zagadnienia jest istnienie zbioru etycznych zasad dla Adwokatów Cywilnych oraz Radców Prawnych. Taki zbiór, pod względem szczegółowego rozstrzygania i regulacji nie istnieje w prawie kanonicznym. Jest bowiem w nim „tylko” kilka kanonów, które odpowiadałyby owemu Zbiorowi z prawa cywilnego. Stąd zastanowimy się także i nad tym: czy czasem nie dobrze byłoby stworzenie takich przepisów, jeśli już nie w KPK, to przez poszczególne Konferencje Episkopatu. Jednym z cywilnych przepisów jest prawo do zwrócenie uwagi przez jednego Adwokata cywilnego drugiemu, gdy Ten narusza zasady etyki adwokackiej. Takiego przepisu w prawie kanonicznym nie ma. A czasami istnienie takowego wydawałoby się nader pożądane. Jak wiemy, jednym z wymogów stawianych kościelnemu adwokatowi jest posiadanie przez niego tzw. nienaruszonej sławy. Częstym przykładem ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy prawo kanoniczne jest SPRZECZNE z prawem cywilnym, kwestia wieku, cz. 2

W analogii do omówionego już wątku zaburzeń psychicznych, warto obecnie podjąć – w podobnym świetle – kwestię wieku. Po raz kolejny nieodzownym będzie odwołanie się do cywilnego prawa karnego, wg którego Osoby, które już ukończyły siedemnasty rok życia jako sprawcy przestępstw mogą zostać ukarani. Istnieją też pewne wyjątki, dotyczące jednak nielicznych przestępstw, za które mogą odpowiadać Osoby już po ukończeniu przez siebie piętnastego roku życia. W woli tylko dopowiedzenia, to Prawodawca cywilny reguluje też sytuacje dla Osób pomiędzy Ich siedemnastym a osiemnastym rokiem życia. Na potrzeby naszych rozważań można wysunąć jeden wniosek, iż praktycznie, w większości osoba jest już „dorosła” (nie chodzi o nomenklaturę cywilną) od swojego siedemnastego roku życia (pomijamy przy tym inne regulacje prawne, wg których owa dorosłość przesunięta jest na pełnoletniość). Przedstawione regulacje dotyczą prawa polskiego. Obecnie warto przyjrzeć się przepisom prawa kanonicznego, aczkolwie...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

COMMUNIO IN SACRIS

W rozważaniu poświęconym ujęciu małżeństwa w Kościele Ewangelicko-Augsburskim lapidarnie została uczyniona wzmianka nt. tzw. communio in sacris. W skrócie, w zagadnieniu tym chodzi o prawo (Kościół Ewangelicko-Augsburski takowe daje) przyjęcia Komunii Świętej w Tymże Kościele przez Osobę nie będącą Jego członkiem. Nas jednak interesuje nie tyle, jakie prawa udziela Kościół EA, co jak kwestia ta regulowana jest w łonie KK. Zagadnienie to regulowane jest w obrębie kan. 844 KPK. Generalnie, Katolik ma prawo przyjmować Sakramenty Św. w KK. KPK uwzględnia jednak Katolików na całym świecie, a trudno jest sobie nawet wyobrazić sytuację, w której dostęp do Sakramentów Św. (Sakrament Eucharystii, Spowiedzi Św. oraz Namaszczenia Chorych) był – kolokwialnie mówiąc – taki sam we wszelkich zakątkach świata. Stąd prawo do Ich przyjęcia również poza KK po spełnieniu jednakże pewnych warunków. Po pierwsze, chodzi o prawo Ich przyjęcia w Tym Kościele, w którym są ważnie sprawowane, po drugie,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej